ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ... ΜΑΖΙ ΣΟΥ...

''θα ήθελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω...

η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη

σαν μια μπόρα...ούτε που πρόλαβα να αρχίσω...

ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου

ιδιότητα...είμαι συλλέκτης....

μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου

...στιγμές!

έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά!

Η ΖΩΗ ΞΕΡΕΙ....''

Το παραμύθι μου

Είσαι ένα χάδι στα μαλλιά μου ξεχασμένο
το γέλιο πριν απ' τη σιωπή
είσαι της νύχτας το φιλί που περιμένω
και όσα δεν μου είχες πει

Είσαι το ψέμα μου που έγινε συνήθεια
το παραμύθι μου που το λέω αλήθεια

Είσαι το ψέμα μου που έγινε συνήθεια
το παραμύθι μου που το λέω αλήθεια

Είσαι μια κίνηση που κόβει το σκοτάδι
το βήμα πριν απ' το κενό
είσαι το βλέμμα που ανταλλάξαμε ένα βράδυ
κι ό,τι δεν θέλω να ξεχνώ

Είσαι το ψέμα μου που έγινε συνήθεια
το παραμύθι μου που το λέω αλήθεια

Δυο μέρες μόνο

"Για σένα στις επιθυμίες μου

λόγος δεν έγινε ποτέ.

Δεν σε προέβλεψαν ποτέ

τα όνειρά μου.

Οι προαισθήσεις μου

δεν σε συνάντησαν.

Ούτε η φαντασία μου.

Κι όμως

μια ανεξακρίβωτη στιγμή

σ' εξακριβώνω μέσα μου

ένα έτοιμο κιόλας αίσθημα..."ποίημα της Δημουλά:

Άπλωσε το χέρι του με την παλάμη προς το μέρος του

και με τις άκρες των δαχτύλων του

χάιδεψε το μέτωπο και τα μαλλιά της.

Αν και δεν άγγιζαν ύλη τα δάχτυλά του,

την ένιωθε.

Την ένιωθε με όλες τις αισθήσεις του.

Ήταν υπαρκτή.

"Για σένα, αγάπη μου, για σένα, νεράιδα μου".

Με μια κίνηση του κεφαλιού της

πλησίασε τα χείλη της στα δικά του.

Ήταν ένα πνεύμα, μια οφθαλμαπάτη,

και ήξερε ότι τη στιγμή που τον φιλούσε

δεν μπορούσε να νιώσει τη σάρκα της στη σάρκα του,

μπορούσε όμως να νιώσει με την ψυχή της την ψυχή του.

από το βιβλίο "Ο έρωτας και η ψυχή"

της Λευκής Οικονόμου

Είσαι νερό

σ’ ένα βαθύ πηγάδι

κελάρυσμα κρυμμένο στα καλάμια

στάλα βροχής

σε μια πευκοβελόνα

Σ’ αγγίζω κι εξατμίζεσαι

γίνεσαι σύννεφο λευκό και ταξιδεύεις

και με κοιτάς χαμογελώντας απ’ τα ύψη σου

και προκαλείς τη δίψα μου

κ’ υπόσχεσαι να βρέξεις

στα ραγισμένα από τον λίβα χείλη μου

Είσαι μια υπόγεια φλέβα

που κυλά

σε σκοτεινές σπηλιές

θαμμένες κοίτες

ακρογιαλιές πανάρχαιες

σκεπασμένες

από την άμμο και τη λήθη των αιώνων

Φοβάμαι να σε ακολουθήσω

με τρομάζει

των ωκεανών η διφορούμενη άπλα

το ανεξιχνίαστο μπλε

των οριζόντων

Κλείνομαι στο μικρό μου βέβαιο τόπο

ζω τη μικρή μου ανθρώπινη αυταπάτη

κολλώ σαν όστρακο στο βράχο μου

σωπαίνω

(Ορέστης Αλεξάκης, "Είσαι νερό", απ' την συλλογή "Βυθός", εκδ. "Ευθύνη"1985)

Στίχοι: Νίκος Πορτοκάλογλου
Μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Πορτοκάλογλου

Απ' τη χαρά μου που θα σ' έβλεπα
πάτησα πάνω στο νερό.
Πάνω στη θάλασσα περπάτησα
απ' τη χαρά μου που θα σε δω.

Μετρώ τις μέρες,
μετρώ τις ώρες,
μετρώ τα βήματα.
Μετρώ τις μέρες,
μετρώ τις ώρες,
μετρώ τα κύματα
Μετρώ τα κύματα…

Σαράντα μέρες, σαράντα κύματα
μα δε με νοιάζει κι αν αργώ
τώρα που ξέρω πως με περίμενες,
τώρα που ξέρω πως θα σε δω.

Μετρώ τις μέρες...

Ελευθερία χωρίς αγάπη, φως μου,
είναι ποτάμι χωρίς νερό.
Τι να τον κάνω αυτό το δρόμο
μπρος μου
χωρίς εσένα για να γυρνώ...

Σ' έχω δε σ' έχω, σε κρατώ δε σε κρατώ
Ελπίζω δεν ελπίζω σ' ονειρεύομαι
Είσαι δεν είσαι πάλι αυτή που με καλεί
Μένω δε μένω πάλι μένω απ' την αρχή
Ελπίζω δεν ελπίζω σ' ονειρεύομαι
Ελπίζω δεν ελπίζω σ' ονειρεύομαι

Γίνεσαι φωτιά κι αέρας
νερό κι αέρας, φωτιά
μες τα χέρια μου κοιμάσαι
χάνεσαι μετά

Σ' έχω δε σ' έχω πάντα εσύ με οδηγείς
Μπαίνω δε μπαίνω σ' αδειανό μιας φυλακής
Σ' αγγίζω δε σ' αγγίζω σ' ονειρεύομαι
Ελπίζω δεν ελπίζω σ' ονειρεύομαι

Δεν με φοβιζει τιποτα. Μονο η απουσια σου..