16 Νοε 2009
14 Νοε 2009
11 Νοε 2009
Σ' έψαξα, σ' έχασα
Μέσα στο δάσος σου μονάχος περπατώ
πάντα φοβόμουνα πως ίσως μαγευτώ
μοιάζει σαν ψέμα η τόση ομορφιά
μέθυσα μάτια μου κι είναι τώρα αργά
Μέθυσα απ' το όνειρο τ'άπιαστο όνειρο
που δεν το φτάνουν ούτε τα πουλιά
μέσα στο δάσος σου στ' άγριο δάσος σου
ποιος δρόμος να πηγαίνει στην καρδιά
Σ' έψαξα, σ' έχασα
μα δε φεύγω πια
μέθυσα μάτια μου
κι είναι τώρα αργά
Μέσα στο δάσος σου σα φάντασμα γυρνώ
ψάχνω στο βάθος σου γωνιά να κοιμηθώ
έρθεις δεν έρθεις σ' αισθάνομαι κοντά
μέθυσα μάτια μου κι είναι τώρα αργά
Μέθυσα απ' το όνειρο τ'άπιαστο όνειρο
που δεν το φτάνουν ούτε τα πουλιά
μέσα στο δάσος σου στ' άγριο δάσος σου
ποιος δρόμος να πηγαίνει στην καρδιά
Σ' έψαξα, σ' έχασα
μα δε φεύγω πια
μέθυσα μάτια μου
κι είναι τώρα αργά
Μέσα στο δάσος σου μονάχος περπατώ
πάντα φοβόμουνα πως ίσως μαγευτώ
μοιάζει σαν ψέμα η τόση ομορφιά
μέθυσα μάτια μου κι είναι τώρα αργά
Μέθυσα απ' το όνειρο τ'άπιαστο όνειρο
που δεν το φτάνουν ούτε τα πουλιά
μέσα στο δάσος σου στ' άγριο δάσος σου
ποιος δρόμος να πηγαίνει στην καρδιά
Σ' έψαξα, σ' έχασα
μα δε φεύγω πια
μέθυσα μάτια μου
κι είναι τώρα αργά
Μέσα στο δάσος σου σα φάντασμα γυρνώ
ψάχνω στο βάθος σου γωνιά να κοιμηθώ
έρθεις δεν έρθεις σ' αισθάνομαι κοντά
μέθυσα μάτια μου κι είναι τώρα αργά
Μέθυσα απ' το όνειρο τ'άπιαστο όνειρο
που δεν το φτάνουν ούτε τα πουλιά
μέσα στο δάσος σου στ' άγριο δάσος σου
ποιος δρόμος να πηγαίνει στην καρδιά
Σ' έψαξα, σ' έχασα
μα δε φεύγω πια
μέθυσα μάτια μου
κι είναι τώρα αργά
10 Νοε 2009
Εισαι για ενα ρισκο???
Θελω να μου υποσχεθεις πως δε θα
παρεις μετεωρολογικο δελτιο.
Πως δε θα ΄χεις μαζι σου προμηθειες κι αποσκευες.
Πως δε θα γεμισεις το πλεουμενο με σωσιβια.
Θα δεσουμε την αγκυρα μας στα φτερα των γλαρων.
Και θα ορισουμε τιμονιερη μας το πιο τρελο δελφινι.
Θα σου χαρισω ολο το γαλαζιο του πελαγου.
Ολο το χρυσαφι του ηλιου.
Ολο το ροζ το δειλινου.
Αλκυονη Παπαδακη3 Νοε 2009

Είσαι λοιπόν
η εντός μου προβολή
μιας άλλης παρουσίας
ή μήπως
του εαυτού μου αντικατοπτρισμός;
Δικό σου είναι αυτό το ήπιο φως
ή το αντιφέγγισμα είναι
του μέσα μου αινιγματικού
κι ανεξιχνίαστου όντος;
Πού σβήνονται τα σύνορα
της ύπαρξής μου
και πού αρχινούν της ύπαρξής σου οι φλόγες;
Και πώς
στου απελπισμού την ύστατη ώρα
της δόξας σου ανατέλλει ο τέλειος ήλιος
κι όλο το εντός μου βάραθρο
φωτίζει;
Λάμπεις στα ύψη ή στο βυθό;
Πλησιάζεις τάχα ή όλο απομακρύνεσαι;
Από τη συλλογή Βυθός (1985)
2 Νοε 2009
31 Οκτ 2009
Το παράπονό μου είναι που σου λέω πάντα μείνε
κι όλο φεύγεις δίχως αγκαλιά
Τα φτερά μου πώς θ΄ανοίξω όταν πάω να σ΄αγγίξω
μ΄αποφεύγεις πάντα με ένα γεια
Μείνε για λίγο εδώ μείνε για λίγο να δω
τα μάτια σου το βλέμμα σου το ψέμα σου
Μη λες θα φύγω μείνε για λίγο
Θέλω πλάι μου να μείνεις και πριγκίπισσα να γίνεις
στα παλάτια που έχτισα εγώ
Κι αν για μένα νιώθεις κάτι μη ξαναγυρνάς την πλάτη
μεσ΄τα μάτια θέλω να σε δω
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

