Στην περίοδο της αναμονής μας, υπάρχουν εικόνες που μας σημαδεύουν όμορφα। ...............................................

Σκέψεις που μιλούν με την σιωπή και κάνουν μια μικρή εμφάνιση στα μάτια
Σκέψεις που λένε είναι πρωϊ μα δεν έχουν κοιμηθεί, δεν υπάρχει πρωϊ για μένα
Πέλαγος οι σκέψεις και οι λέξεις σταγώνες που δροσίζουν την καρδιά μου
Είσαι η σκέψη μάτια μου που όλα μου τα παίρνει
Οι σκέψεις είναι θάλασσες, με παίρνουν και με πάνε
όπου πονούν και χάνονται αυτοί που αγαπάνε...
Οι σκέψεις είναι άνεμοι, με ανάβουν και με σβήνουν
κι όπως περνούν, στο σώμα μου τη σκόνη τους αφήνουν...

Είσαι η σκέψη μάτια μου, που όλα μου τα παίρνει
κι όλο εσένα αναζητά, στα όνειρα σε φέρνει
κι έτσι σε ερωτεύομαι, στη σκέψη σου πεθαίνω
κι ύστερα πάλι ξαναζώ, για σένα ανασαίνω

Οι σκέψεις είναι δάκρυα, που πάνω μου κυλάνε
μα όταν τις βάλω μέσα μου,μ'αγάπη ξεδιψάνε...
Οι σκέψεις είναι άγγελοι, με ντύνουν, με γιατρεύουν
μένουν για πάντα πλάι μου, μαζί μου ταξιδεύουν...

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ... ΜΑΖΙ ΣΟΥ...

''θα ήθελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω...

η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη

σαν μια μπόρα...ούτε που πρόλαβα να αρχίσω...

ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου

ιδιότητα...είμαι συλλέκτης....

μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου

...στιγμές!

έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά!

Η ΖΩΗ ΞΕΡΕΙ....''

Το παραμύθι μου

Είσαι ένα χάδι στα μαλλιά μου ξεχασμένο
το γέλιο πριν απ' τη σιωπή
είσαι της νύχτας το φιλί που περιμένω
και όσα δεν μου είχες πει

Είσαι το ψέμα μου που έγινε συνήθεια
το παραμύθι μου που το λέω αλήθεια

Είσαι το ψέμα μου που έγινε συνήθεια
το παραμύθι μου που το λέω αλήθεια

Είσαι μια κίνηση που κόβει το σκοτάδι
το βήμα πριν απ' το κενό
είσαι το βλέμμα που ανταλλάξαμε ένα βράδυ
κι ό,τι δεν θέλω να ξεχνώ

Είσαι το ψέμα μου που έγινε συνήθεια
το παραμύθι μου που το λέω αλήθεια

Δυο μέρες μόνο

"Για σένα στις επιθυμίες μου

λόγος δεν έγινε ποτέ.

Δεν σε προέβλεψαν ποτέ

τα όνειρά μου.

Οι προαισθήσεις μου

δεν σε συνάντησαν.

Ούτε η φαντασία μου.

Κι όμως

μια ανεξακρίβωτη στιγμή

σ' εξακριβώνω μέσα μου

ένα έτοιμο κιόλας αίσθημα..."ποίημα της Δημουλά:

Άπλωσε το χέρι του με την παλάμη προς το μέρος του

και με τις άκρες των δαχτύλων του

χάιδεψε το μέτωπο και τα μαλλιά της.

Αν και δεν άγγιζαν ύλη τα δάχτυλά του,

την ένιωθε.

Την ένιωθε με όλες τις αισθήσεις του.

Ήταν υπαρκτή.

"Για σένα, αγάπη μου, για σένα, νεράιδα μου".

Με μια κίνηση του κεφαλιού της

πλησίασε τα χείλη της στα δικά του.

Ήταν ένα πνεύμα, μια οφθαλμαπάτη,

και ήξερε ότι τη στιγμή που τον φιλούσε

δεν μπορούσε να νιώσει τη σάρκα της στη σάρκα του,

μπορούσε όμως να νιώσει με την ψυχή της την ψυχή του.

από το βιβλίο "Ο έρωτας και η ψυχή"

της Λευκής Οικονόμου

Είσαι νερό

σ’ ένα βαθύ πηγάδι

κελάρυσμα κρυμμένο στα καλάμια

στάλα βροχής

σε μια πευκοβελόνα

Σ’ αγγίζω κι εξατμίζεσαι

γίνεσαι σύννεφο λευκό και ταξιδεύεις

και με κοιτάς χαμογελώντας απ’ τα ύψη σου

και προκαλείς τη δίψα μου

κ’ υπόσχεσαι να βρέξεις

στα ραγισμένα από τον λίβα χείλη μου

Είσαι μια υπόγεια φλέβα

που κυλά

σε σκοτεινές σπηλιές

θαμμένες κοίτες

ακρογιαλιές πανάρχαιες

σκεπασμένες

από την άμμο και τη λήθη των αιώνων

Φοβάμαι να σε ακολουθήσω

με τρομάζει

των ωκεανών η διφορούμενη άπλα

το ανεξιχνίαστο μπλε

των οριζόντων

Κλείνομαι στο μικρό μου βέβαιο τόπο

ζω τη μικρή μου ανθρώπινη αυταπάτη

κολλώ σαν όστρακο στο βράχο μου

σωπαίνω

(Ορέστης Αλεξάκης, "Είσαι νερό", απ' την συλλογή "Βυθός", εκδ. "Ευθύνη"1985)