ΒΑΛΕ ΜΕ ΞΑΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΟΥ.....

ΒΑΛΕ ΜΕ ΞΑΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΟΥ.....

ΒΑΛΕ ΜΕ ΞΑΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΟΥ.....

Σε σκέφτομαι συνέχεια Σε σκέφτομαι συνέχεια και τρελαίνομαι
σε σκέφτομαι συνέχεια και αρρωσταίνω
σε σκέφτομαι συνέχεια και τρελαίνομαι
σε σκέφτομαι συνέχεια
σε σκέφτομαι συνέχεια και πεθαίνω

Η θεληση της δυναμης και
η δυναμη της θελησης, δεν
με αφηνουν , να σε ξεχασω λεπτο!
τριγυρνας παντα μεσα μου!!

Σε δυο κόσμους σε γυρεύω.

Σκέφτομαι και ενα κύμα συναισθημάτων με παρασέρνει που δεν προσπαθώ να ξεφύγω αλλά αφήνομαι να με πάει σε μονοπάτια ονειρικά.....

Είσαι το πιο λευκό χρώμα της σκέψης μου
ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια
μια γυναίκα που τ ' όνειρό της σκότωσε
και πριν το μάθουν όλοι το 'στειλε στ' αστέρια
Είσαι το πιο λευκό χρώμα της σκέψης μου
ένα τραγούδι που πάντα τρόμαζα να γράψω
η μυρωδιά μιας ξεχασμένης θάλασσας
που βρέχει μόνο αυτά που ήθελα να κάψω
Αν θέλεις να με βρεις
να παίζεις, να νιώθεις, να ζεις
Αν πάλι δε μπορείς
μη φύγεις, μη χαθείς
Κι αν η σιωπή που τριγυρνάει στην ομορφιά σου
στο τέλος δέσει την οργή σου με βροχή
και γίνει στίχος που ξεχνάει τ' όνομά σου
κι έρχεται πάλι όταν έρχεσαι κι εσύ
Θα είσαι πάντα το λευκό χρώμα της σκέψης μου
ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια
μια γυναίκα που τ' όνειρό της, σκότωσε
και πριν το μάθουν όλοι το 'στειλε στ' αστέρια
Αν θέλεις να με βρεις
να παίζεις, να νιώθεις, να ζεις
Αν πάλι δε μπορείς
μη φύγεις, μη χαθείς

Τον γνώρισα τον φόβο της σκιάς του.

Αλλά δεν μπορώ να του ξεφύγω.

Ούτε και θέλω.

Η σκιά του φωτίζει τον ήλιο μου…

Αν υπήρχα θα 'μουν πέρα απ'τα αστέρια
Αν υπάρχω θα 'μια κάτω προσγειωμένη στην γη
Υπάρχω και είμαι μόνη με τον εαυτό μου
Αν υπήρχες θα 'σουν η ίδια η καρδιά μου
Αν υπάρχεις θα είσαι πάντοτε μέσα στην αγκαλιά μου
Υπάρχεις και είσαι χαμένος από καιρό.

Νικολέττα Καραστογιάννη
Απο την συλλογή "Η ύπαρξη μιας αμαρτίας"

Στίχοι: Γιάννης Μάνιος
Μουσική: Χρήστος Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Περνάω, εκεί που σταματάει ο ουρανός
που φεύγει η μέρα βιαστική γι' άλλο ταξίδι
πώς να σε πιάσω που μπροστά μου είναι ο γκρεμός
και η σκιά σου παίζει ερωτικό παιχνίδι.

Περπάτησα στο δρόμο σου για να σε συναντήσω
ό,τι κι αν είχα σου 'δωσα χωρίς να σε γνωρίσω,
περπάτησα στα χάδια σου που μου 'παν τα σημάδια
μα εσύ μου λείπεις μάτια μου και χάνομαι τα βράδια.

Περνάω, εκεί που τελειώνει η μοναξιά
και τα πουλιά μου τραγουδούν τον ερχομό σου
μα μπαινοβγαίνεις στ' όνειρό μου, εσύ, κρυφά
και δε μ' αφήνεις για να δω το πρόσωπό σου.

Περπάτησα στο δρόμο σου για να σε συναντήσω
ό,τι κι αν είχα σου 'δωσα χωρίς να σε γνωρίσω,
περπάτησα στα χάδια σου που μου 'παν τα σημάδια
μα εσύ μου λείπεις μάτια μου και χάνομαι τα βράδια

Ο έρωτας είναι για το άπιαστο.

Ο πόθος είναι προς το ανέφικτο.

Η παρουσία φωλιάζει σε απουσίες.

Ο ωραιότερος εραστής είναι ο αναμενόμενος κι ο γλυκύτερος σύντροφος, ο ερχόμενος.

Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης
Μουσική: Γιάννης Κωνσταντινίδης
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας

Όπως φεύγεις άνοιξέ μου στο τσεπάκι σου να μπω
δε θα σε καθυστερήσω, δε θα σε στεναχωρώ
Μόνο όπου θα πηγαίνεις να ‘ρχομαι δειλά κι εγώ,
να πατώ τα βήματά σου κι ό,τι ζεις εσύ να ζω

Όπου πας θα σε κοιτάζω,

όπου φτάνεις θα ‘μαι εκεί

Δε μπορώ να ζω τον κόσμο
αν δε ζεις κι εσύ μαζί

Είναι άγριος ο κόσμος μη μ’ αφήσεις να χαθώ
που δεν έμαθα ποτέ μου πώς να κάνω το σκληρό
Μια σκιά σου φώτισέ μου, στο κορμί σου μια ρωγμή
να τη ζω, να τη φιλάω μέχρι που να γιατρευτεί

Όπου πας θα σε κοιτάζω,
όπου φτάνεις θα ‘μαι εκεί
Δε μπορώ να ζω τον κόσμο
αν δε ζεις κι εσύ μαζί