Έλα και χτύπα σαν το αστροπελέκι και χτύπα με.
Χτύπα με στην ασίγαστη επιθυμία μου να σ αγγίξω
και να σε κρατήσω για πάντα.

Κι έτσι,από στιγμή σε στιγμή
μέσα από ίσκιους κι από ψεύτικα είδωλα
ας σε κερδίζω.
Κι ας σε χάνω πάλι σε λίγο.
Κι ας γίνεσαι πετρά κι ας γίνεσαι βροχή και κρύος αγέρας.

Εγώ θα είμαι εκεί,εκεί θα βρίσκομαι πάντα.
Εκεί θα σε περιμένω.

Ακόμα κι ως την άλλη τη ζωή θα σε περιμένω.
Αγγίζοντας σε μονάχα στον ύπνο μου...


"ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ"

Fly Me to the Moon Ξεκίνησα να κυνηγώ το φεγγάρι
και κοίτα τί έγινε τώρα...
Βρέθηκα ανάμεσα σε τόσα αστέρια...

Όνειρό μου

Σε κρύβω στη σιωπή μου
Μια σκέψη μουσική
Σου δίνω απ' τη ζωή μου
Σου φτιάχνω μια στιγμή
Κι εσύ μαζί μου φεύγεις
Και πας όπου κι εγώ
Τα φώτα αποφεύγεις
Σκοτάδι μου γλυκό

σε περιμενω......

Στον κόσμο αυτό.. υπάρχει πάντα ένα άτομο

που περιμένει ένα άλλο..
είτε στη μέση μιας ερήμου..
είτε στη μέση μιας μεγάλης πόλης...
Κι όταν οι δύο αυτοί άνθρωποι διασταυρώνονται
και οι ματιές σμίγουν...
το παρελθόν και το μέλλον χάνουν τη σημασία τους...
και το μόνο πράγμα που υπάρχει είναι εκείνη η στιγμή..
μαζί με την απίστευτη βεβαιότητα ότι τα πάντα
κάτω από τον ήλιο είναι γραμμένα από το ίδιο Χέρι..

το Χέρι που αφυπνίζει την Αγάπη...

Paulo Coelho

Φοβάμαι πως είσαι στον ύπνο μου.
Πως είσαι ένα όνειρο.
Πως είσαι στην ποίηση μέσα.
Πως είσαι στα χρώματα της εικόνας.
Πως είσαι μουσική που αναλύεται.

Πως σέρνοντας τάχα
τους ίδιους τους πέπλους της
παρουσιάζεσαι εσύ.
Πως ακούγεσαι, φαίνεσαι, σάμπως
τα μαλλιά του, το γέλιο,
τα μάτια, τα χέρια σου
να μην είναι παρά το ίδιο το φως της,
το σχήμα, το νόημα, η σάρκα της.

Μα η ποίηση είναι ένα διάχυτο άνθος.
Η μουσική ετελείωσε.
Η εικόνα στη θέση της.

Αναρωτιέμαι ώρες - ώρες:
Υπάρχεις;


Νικηφόρος Βρεττάκος - "Περίσκεψη"

Δέν πρόλαβα να νιώσω το γλυκό αεράκι της παρουσίας σου...
και πρέπει να συνηθίσω τον πάγο της απουσίας σου..

Από παιδί μου άρεσαν τα παραμύθια
κι ήταν της μάνας μου η πιο γλυκιά συνήθεια.
Μάγισσες, πρίγκιπες, νεράιδες, βασιλιάδες
κι ο ήρωάς μου που νικούσε εχθρούς χιλιάδες.

Ύστερα πέρασε ο καιρός, τα παραμύθια
κι έμεινα μόνος μες στου κόσμου την αλήθεια
κι ήρθες εσύ μες στη ζωή μου φως που βγαίνει
ζωή μισή, πότε μαζί και πότε ξένοι.

Χάνομαι-χάνομαι
μίκρυναν τα ρούχα μου ή
έτσι αισθάνομαι.
Χάνομαι-χάνομαι
μπαίνω μέσα στ' όνειρο και
χάνομαι.

Αφήνω πάντα μια γωνιά μες στο μυαλό μου.
Να μπαίνω εκεί στο παραμύθι το δικό μου.
Να 'μαι βασίλισσα και να 'σαι ο πρίγκηπάς μου.
Στο παραμύθι μου να είμαι ο ήρωάς σου.